Trwają upragnione wakacje, czyli: radość, podróże…,  ale w lipcu 1944r. tak niestety nie było. Od 1939 roku trwała II wojna światowa, a w Warszawie rozpoczęły się gorączkowe przygotowania do wybuchu powstania, które na kartach historii zapisało się jako największe wystąpienie zbrojne polskiego ruchu oporu.

Na mocy rozkazu dowódcy Armii Krajowej, gen. Tadeusza Komorowskiego „Bora” powstanie warszawskie rozpoczęło się 1 sierpnia 1944 r. o 17.00, tzw. godzinie „W”. Miało na celu wyzwolenie stolicy spod niemieckiej okupacji przed wkroczeniem do niej Armii Czerwonej. Powstanie, planowane na kilka dni, upadło 3 października po 63 dniach walki. Po kapitulacji Warszawa została doszczętnie zniszczona przez Niemców.

Obok dorosłych do boju włączyły się również dzieci. Często spontanicznie, bez żadnego przeszkolenia uparcie chciały pomagać. Uczestnictwo w powstaniu było dla nich bardzo ważne. Najmłodsi pomagali m.in. przy roznoszeniu gazetek powstańczych czy dostarczaniu środków sanitarnych.

Pewnie nie wszyscy o tym wiedzą, że dzieci często celowo zawyżały swój wiek, gdyż dowódcy niechętnie przyjmowali nieletnich kandydatów na żołnierzy.

DZIECI – NAJMŁODSI ŻOŁNIERZE POLSKIEGO PAŃSTWA PODZIEMNEGO, ZASŁYNĘŁY Z NIEPRAWDOPODOBNEJ, SZALONEJ ODWAGI, NIERZADKO PŁACĄC ZA NIĄ NAJWYŻSZĄ CENĘ.

PAMIĘTAJMY O NASZYCH BOHATERACH!!!