W minioną środę  po raz pierwszy w tym roku szkolnym  licealni miłośnicy teatru odwiedzili, chyba już ulubiony, Teatr Polski w Poznaniu. Tym razem obejrzeli spektakl inny niż wszystkie oglądane dotąd. Ale chyba najlepiej, jak oddam im głos, niech sami opowiedzą o swoich wrażeniach.

            Spektakl „Śmierć Chopina” w reżyserii Piotra Sędkowskiego miał premierę 11. czerwca 2025r. Ja miałam okazję obejrzeć go kilka miesięcy później na małej scenie Teatru Polskiego w Poznaniu .Dużą rolę odegrała w nim  skomponowana przez Aleksandrę Słyż, muzyka,  która budowała nastrój i oddawała emocje.

                                                                    Zuzia Mucha III H

            Początek spektaklu budował wielkie napięcie. Główny bohater upadł na scenie w konwulsjach tak realistycznie, że mimo iż wiedziałam, że to tylko teatr, krew mi zamarła w żyłach. Sama scena miała ciemną kolorystykę, również kostiumy aktorów były monochromatyczne.

                                                                    Juliia Tarasowa III H

            Sztuka opowiada o tytułowej śmierci Chopina, ukazuje też najważniejsze chwile jego życia, stawia pytanie o to, jak zostaje wykorzystana twórczość kompozytora w współcześnie.

                                                                     Dorota Szelczyńska III H

            Każdy aktor dobrze odegrał swoją rolę, lecz ,według mnie, najlepszy był Michał Kaleta, który wcielił się  min. w jurora i pedagoga muzycznego. Widać było w tej grze dużo emocji oraz to,że aktor gra z sercem. Urzekł mnie również taniec Piotra Dąbrowskiego, który  wyraził w nim gniew, smutek i rozpacz jednocześnie.

                                                                       Martyna Matus III H

            Przedstawienie ukazuje najważniejsze wydarzenia z życia Chopina, jego majaki, halucynacje. Dzięki zastosowaniu retrospekcji, widz może lepiej zrozumieć umierającego kompozytora. Sama koncepcja sztuki jest bardzo ciekawa, ponieważ zostało z niej niemal całkowicie wyeliminowane słowo, instrumentem wyrażania ekspresji stało się ciało aktora. Dzięki niezwykłej choreografii widz mógł odczuć najróżnorodniejsze stany emocjonalne tytułowego bohatera.

                                                                       Martyna Pazoła III H

            Przedstawienie ukazuje wnętrze Chopina, jego rozterki, zmagania, lęki i halucynacje. Oglądając, możemy poznać wspomnienia kompozytora z jego przeszłości oraz przyjrzeć się jego życiu. Spektakl ma mroczny klimat, który wzbudza w nas niepokój.

                                                                       Zuzanna Antonowicz III H

            Aktorzy w bardzo specyficzny sposób ukazywali ostatnie wspomnienia Chopina. Przy dźwiękach granej głównie na żywo muzyki zaprezentowali ciekawą choreografię. Była ona najważniejszym elementem tego spektaklu wpływającym na uczucia i emocje widzów.

                                                                        Vadym Rusiatynskij III H